Verliefd op schipper was einde onderwijsbaan

A/B MS IRIS – Leni Mudde – Hoogendijk vaart met haar man Jan op de kempenaar Iris. Ze is oorspronkelijk van de wal en werkte twee jaar als onderwijzeres voordat ze ging varen. In haar tijd was het gebruikelijk om als vrouw mee te varen nadat je was getrouwd. ‘Ik werd verliefd op een schipper en in die tijd was het normaal om mee te gaan.’ Ze ontdekte dat het als vrouw aan boord belangrijk is dat je uitzoekt welke taken je liggen, zeker als de kinderen naar het internaat gaan.

Lees verder

Belgen met Nederlands bedrijf

A/B MS NIL DESPERANDUM – Bjorn Blassieux en Bianca Turnier varen op de vloeibare veevoedertanker Nil Desperandum. Ze zijn beide Belgisch maar varen onder Nederlandse vlag, omdat ze in België geen staatsgarantie kregen en in Nederland wel. Ze komen met hun schip regelmatig door sluis Yvoz Ramet en ondervinden hinder van de vele vertragingen bij die sluis. Sluis Yvoz Ramet is inmiddels berucht in de binnenvaart, omdat het falen daarvan een toonbeeld is van bureaucratie en verkeerd beleid. Bij Yvoz Ramet zijn de oude sluizen niet aangepast op de huidige scheepscapaciteit en vertonen achterstallig onderhoud. De nieuwe sluis heeft nauwelijks gefunctioneerd voordat die in storing viel.

Lees verder

Baggeraar werd binnenvaartschipper

A/B MS ILSA – Henry en Willemien Willems – Viegers varen op het vrachtschip Ilsa. Ze hebben hun schip sinds kort te koop staan, omdat Henry 65 wordt en het wel mooi geweest vindt. Henry was ooit sleepbootkapitein in Saudi Arabië, totdat de liefde hem naar de binnenvaart bracht. Een echte binnenvaartschipper werd hij nooit, volgens Willemien. Spijt heeft hij niet van zijn keuze. ‘We zijn tevreden en blij dat de kinderen goed terecht zijn gekomen’, zegt hij daarover.

Lees verder

Aan de wal was ook niet alles

A/B MS ELISTHA – André Beenen vaart sinds vijf maanden met zijn vrouw Manuela op de Elistha, een vrachtschip van 67 meter lang. Een maand of acht geleden verkochten ze hun beunschip Vagebond met de gedachte hun huis af te lossen en definitief aan de wal te gaan. Ze zochten beiden een baan. André begon bij Slurink in Lobith en Manuela in een distributiecentrum. Na drie maanden wisten ze zeker, dat het niet hun manier van leven was, vertelt André.

‘Na zo’n dertig jaar varen, is het leven aan de wal een hele overgang. Het probleem was dat we elkaar niet meer zagen. Als ik thuiskwam begon mijn vrouw met werken, omdat we beiden in ploegendienst werkten. We aten ook bijna niet meer samen. Als je al 24 jaar samen leeft en werkt, valt dat erg tegen. We moeten beiden nog twintig jaar werken en dat zagen we onszelf niet twintig jaar zo doen.’

Lees verder

Vijftig jaar varen en niet aan stoppen denken

A/B MS ANIMO – Melle en Janny Draaisma – Mudde varen in augustus 50 jaar en zijn van plan om zolang als het gaat door te gaan op hun Animo. Ze hebben beiden AOW en voelen zich prettiger aan boord, want het schip is een van de weinige dingen dat ze hebben. Aan de wal gaan is daarom geen echte optie voor ze. ‘We hebben geen huis, geen auto en zijn altijd aan boord, tenzij we ergens heen moeten, post halen bijvoorbeeld. We hebben vrienden op de vaart, maar die moet je maar net zien’, vertellen ze.

Janny is van de wal, maar haar opa voer. Haar vader was touwslager bij Lankhorst. Melle is een schipperskind. Hij groeide op in een tijd dat de oudste schipperszonen nodig waren aan boord en onderwijs niet belangrijk werd gevonden. Hij is hooguit twee winters naar school geweest. Hij kan niet lezen en schrijven. Missen doet hij het niet.

Lees verder

Jonger schip beter voor bedrijfsopvolger

A/B MS BELVONA – Eddy Joos vaart met zijn vrouw Gemma Cobbaut en hun zoon Robin op de 1300-tonner Belvona. Ze hebben het schip te koop gezet, omdat ze een jonger schip willen kopen. Ze vinden het namelijk belangrijk dat Robin het schip later ook met personeel kan exploiteren. Robin kreeg het varen met de paplepel ingegoten. Toch was het voor hem een bewuste keuze om in de voetsporen van zijn ouders te treden. Hij kon goed mee op school, deed in België ASO (atheneum) en studeerde daarna een paar maanden accountancy en fiscaliteit. Met kerst kwam hij naar boord en deelde mee dat hij voor iets aan het leren was, wat hij niet wilde doen.

Lees verder

Regelzucht en controledrift maken bedrijfsvoering minder leuk

A/B MS JANTINE – Jan Wagemaker vaart samen met zijn vrouw op de kempenaar Jantine. Hij vaart zijn hele leven en verwacht zijn tijd vol te kunnen maken op dit schip, ondanks dat het in zijn beleving voor de kleine schepen minder wordt in de toekomst. Het baart hem zorgen dat in de laatste vijf jaar de regelzucht en de controledruk behoorlijk zijn toegenomen.

‘We hebben vijf jaar geleden een jaar aan de wal gezeten. De toegenomen regels en de handhaving daarna is opvallend. Je moet het ook treffen, er zitten ook goede handhavers bij. Wij hebben in de eerste vier jaar niemand gezien en nu lopen ze bij wijze van spreken de deur plat.’

Hij ergert zich het meeste aan de hoogte van de boetes en dat de diverse instanties als IL&T, RWS en de politie niet met elkaar in verbinding staan en onafhankelijk van elkaar dezelfde regels controleren en beboeten. Daarnaast merkt hij niks van de door de overheid beloofde verminderde regeldruk.

Lees verder