Belgen met Nederlands bedrijf

A/B MS NIL DESPERANDUM – Bjorn Blassieux en Bianca Turnier varen op de vloeibare veevoedertanker Nil Desperandum. Ze zijn beide Belgisch maar varen onder Nederlandse vlag, omdat ze in België geen staatsgarantie kregen en in Nederland wel. Ze komen met hun schip regelmatig door sluis Yvoz Ramet en ondervinden hinder van de vele vertragingen bij die sluis. Sluis Yvoz Ramet is inmiddels berucht in de binnenvaart, omdat het falen daarvan een toonbeeld is van bureaucratie en verkeerd beleid. Bij Yvoz Ramet zijn de oude sluizen niet aangepast op de huidige scheepscapaciteit en vertonen achterstallig onderhoud. De nieuwe sluis heeft nauwelijks gefunctioneerd voordat die in storing viel.

Lees verder

Baggeraar werd binnenvaartschipper

A/B MS ILSA – Henry en Willemien Willems – Viegers varen op het vrachtschip Ilsa. Ze hebben hun schip sinds kort te koop staan, omdat Henry 65 wordt en het wel mooi geweest vindt. Henry was ooit sleepbootkapitein in Saudi Arabië, totdat de liefde hem naar de binnenvaart bracht. Een echte binnenvaartschipper werd hij nooit, volgens Willemien. Spijt heeft hij niet van zijn keuze. ‘We zijn tevreden en blij dat de kinderen goed terecht zijn gekomen’, zegt hij daarover.

Lees verder

Aan de wal was ook niet alles

A/B MS ELISTHA – André Beenen vaart sinds vijf maanden met zijn vrouw Manuela op de Elistha, een vrachtschip van 67 meter lang. Een maand of acht geleden verkochten ze hun beunschip Vagebond met de gedachte hun huis af te lossen en definitief aan de wal te gaan. Ze zochten beiden een baan. André begon bij Slurink in Lobith en Manuela in een distributiecentrum. Na drie maanden wisten ze zeker, dat het niet hun manier van leven was, vertelt André.

‘Na zo’n dertig jaar varen, is het leven aan de wal een hele overgang. Het probleem was dat we elkaar niet meer zagen. Als ik thuiskwam begon mijn vrouw met werken, omdat we beiden in ploegendienst werkten. We aten ook bijna niet meer samen. Als je al 24 jaar samen leeft en werkt, valt dat erg tegen. We moeten beiden nog twintig jaar werken en dat zagen we onszelf niet twintig jaar zo doen.’

Lees verder

St Goar, ons schip was altijd in de familie

A/B MS ST GOAR – François Willems en Annuschka Ysebaert varen al 35 jaar samen op de St Goar. De ouders van François lieten dit schip in 1964 bouwen en het was in die tijd dè nieuwbouw. François en Annuschka stapten erop na hun huwelijk. Ze denken nog een jaar of vijf op dit schip te varen en haar dan te verkopen of te slopen, want ze hebben geen opvolging omdat hun kinderen voor een bestaan aan de wal hebben gekozen. Erg rouwig zijn ze er niet om. ‘Het gaat ze goed. Dat is toch hetgeen een mens het meest gelukkig maakt, dat je kinderen en kleinkinderen het goed doen’, vertellen ze.

Lees verder

Regelzucht en controledrift maken bedrijfsvoering minder leuk

A/B MS JANTINE – Jan Wagemaker vaart samen met zijn vrouw op de kempenaar Jantine. Hij vaart zijn hele leven en verwacht zijn tijd vol te kunnen maken op dit schip, ondanks dat het in zijn beleving voor de kleine schepen minder wordt in de toekomst. Het baart hem zorgen dat in de laatste vijf jaar de regelzucht en de controledruk behoorlijk zijn toegenomen.

‘We hebben vijf jaar geleden een jaar aan de wal gezeten. De toegenomen regels en de handhaving daarna is opvallend. Je moet het ook treffen, er zitten ook goede handhavers bij. Wij hebben in de eerste vier jaar niemand gezien en nu lopen ze bij wijze van spreken de deur plat.’

Hij ergert zich het meeste aan de hoogte van de boetes en dat de diverse instanties als IL&T, RWS en de politie niet met elkaar in verbinding staan en onafhankelijk van elkaar dezelfde regels controleren en beboeten. Daarnaast merkt hij niks van de door de overheid beloofde verminderde regeldruk.

Lees verder