Nog vijf jaar op dit schip blijven

A/B MS TIËSTO – Vincent Fijneman vaart sinds negen jaar met zijn gezin op de 110 m lange Tiësto uit Lanaye. Hij is geboren in Wallonië uit een Waalse moeder en een Nederlandse vader en ging in Maasbracht naar school, omdat er in de buurt van Luik minder internaten zijn en vrienden ook dat internaat bezochten. Hij denkt nog een jaar of vijf op dit schip te blijven. ‘Dan hebben we haar 15 jaar en dan is ze afgeschreven. Ik zal dan nog een keer een stap willen doen. In België werkt dat namelijk anders. In België kun je niet voor honderd of 120 procent lenen en moet je 1/3 deel aan startkapitaal hebben. Je mag het schip in de eerste vijf jaar niet verkopen. Verkoop je haar wel, dan moet je een boete betalen, omdat de staat je dan als een handelaar ziet’, legt hij uit.

Lees verder

Belgen met Nederlands bedrijf

A/B MS NIL DESPERANDUM – Bjorn Blassieux en Bianca Turnier varen op de vloeibare veevoedertanker Nil Desperandum. Ze zijn beide Belgisch maar varen onder Nederlandse vlag, omdat ze in België geen staatsgarantie kregen en in Nederland wel. Ze komen met hun schip regelmatig door sluis Yvoz Ramet en ondervinden hinder van de vele vertragingen bij die sluis. Sluis Yvoz Ramet is inmiddels berucht in de binnenvaart, omdat het falen daarvan een toonbeeld is van bureaucratie en verkeerd beleid. Bij Yvoz Ramet zijn de oude sluizen niet aangepast op de huidige scheepscapaciteit en vertonen achterstallig onderhoud. De nieuwe sluis heeft nauwelijks gefunctioneerd voordat die in storing viel.

Lees verder

Baggeraar werd binnenvaartschipper

A/B MS ILSA – Henry en Willemien Willems – Viegers varen op het vrachtschip Ilsa. Ze hebben hun schip sinds kort te koop staan, omdat Henry 65 wordt en het wel mooi geweest vindt. Henry was ooit sleepbootkapitein in Saudi Arabië, totdat de liefde hem naar de binnenvaart bracht. Een echte binnenvaartschipper werd hij nooit, volgens Willemien. Spijt heeft hij niet van zijn keuze. ‘We zijn tevreden en blij dat de kinderen goed terecht zijn gekomen’, zegt hij daarover.

Lees verder

Aan de wal was ook niet alles

A/B MS ELISTHA – André Beenen vaart sinds vijf maanden met zijn vrouw Manuela op de Elistha, een vrachtschip van 67 meter lang. Een maand of acht geleden verkochten ze hun beunschip Vagebond met de gedachte hun huis af te lossen en definitief aan de wal te gaan. Ze zochten beiden een baan. André begon bij Slurink in Lobith en Manuela in een distributiecentrum. Na drie maanden wisten ze zeker, dat het niet hun manier van leven was, vertelt André.

‘Na zo’n dertig jaar varen, is het leven aan de wal een hele overgang. Het probleem was dat we elkaar niet meer zagen. Als ik thuiskwam begon mijn vrouw met werken, omdat we beiden in ploegendienst werkten. We aten ook bijna niet meer samen. Als je al 24 jaar samen leeft en werkt, valt dat erg tegen. We moeten beiden nog twintig jaar werken en dat zagen we onszelf niet twintig jaar zo doen.’

Lees verder

St Goar, ons schip was altijd in de familie

A/B MS ST GOAR – François Willems en Annuschka Ysebaert varen al 35 jaar samen op de St Goar. De ouders van François lieten dit schip in 1964 bouwen en het was in die tijd dè nieuwbouw. François en Annuschka stapten erop na hun huwelijk. Ze denken nog een jaar of vijf op dit schip te varen en haar dan te verkopen of te slopen, want ze hebben geen opvolging omdat hun kinderen voor een bestaan aan de wal hebben gekozen. Erg rouwig zijn ze er niet om. ‘Het gaat ze goed. Dat is toch hetgeen een mens het meest gelukkig maakt, dat je kinderen en kleinkinderen het goed doen’, vertellen ze.

Lees verder

Verbruiks- en uitstootdata belangrijk voor binnenvaart

GORINCHEM – ‘Het is belangrijk dat binnenvaartondernemers over data van hun uitstoot en verbruik beschikken, omdat dat ze in staat stelt de juiste keuze te maken op basis van gegevens en aan toekomstige wetgeving te voldoen. Meten is weten’, dat betoogde Khalid Tachi directeurmanager van Expertise en Innovatie Centrum Binnenvaart (EICB) op 10 mei 2017 in zijn toespraak over Vergroening van de maritieme sector tijdens de vakbeurs Maritime Industry in de Evenementenhal in Gorinchem.

Dat het meten van gegevens voor binnenvaartondernemers in de toekomst belangrijker is, komt doordat er wetgeving op komst is die de vraag stelt: Wat is de beste manier om ergens te komen? Als ondernemer kun je met data over het verbruik en de uitstoot aantonen dat een scheepsinstallatie aan de wetgeving voldoet.

Lees verder

Vijftig jaar varen en niet aan stoppen denken

A/B MS ANIMO – Melle en Janny Draaisma – Mudde varen in augustus 50 jaar en zijn van plan om zolang als het gaat door te gaan op hun Animo. Ze hebben beiden AOW en voelen zich prettiger aan boord, want het schip is een van de weinige dingen dat ze hebben. Aan de wal gaan is daarom geen echte optie voor ze. ‘We hebben geen huis, geen auto en zijn altijd aan boord, tenzij we ergens heen moeten, post halen bijvoorbeeld. We hebben vrienden op de vaart, maar die moet je maar net zien’, vertellen ze.

Janny is van de wal, maar haar opa voer. Haar vader was touwslager bij Lankhorst. Melle is een schipperskind. Hij groeide op in een tijd dat de oudste schipperszonen nodig waren aan boord en onderwijs niet belangrijk werd gevonden. Hij is hooguit twee winters naar school geweest. Hij kan niet lezen en schrijven. Missen doet hij het niet.

Lees verder

Regelzucht en andere beoordeling donkere zonen zijn ergerlijk

A/B KVB TOKKO/PARADISO – Onno en David Wilner varen op het koppelverband Tokko/Paradiso. De familie vaart sinds drie jaar op dit schip en 2,5 jaar daarvan als koppelverband. Een koppelverband is een binnenvaartschip met een bak ervoor. Daarvoor voeren ze op het koppelverband Mi Anna en Mi Vera. Met name Onno kan zich behoorlijk ergeren aan de Nederlandse regelzucht en de manier waarop handhavers tegen zijn gekleurde zonen aankijken. David en zijn andere zoon Jones gaan daar rustiger mee om. ‘Zij weten niet beter dan dat er zo tegen ze wordt gedaan, maar als vader steekt het me wel’, zegt Onno daarover.

Lees verder

Regelzucht en controledrift maken bedrijfsvoering minder leuk

A/B MS JANTINE – Jan Wagemaker vaart samen met zijn vrouw op de kempenaar Jantine. Hij vaart zijn hele leven en verwacht zijn tijd vol te kunnen maken op dit schip, ondanks dat het in zijn beleving voor de kleine schepen minder wordt in de toekomst. Het baart hem zorgen dat in de laatste vijf jaar de regelzucht en de controledruk behoorlijk zijn toegenomen.

‘We hebben vijf jaar geleden een jaar aan de wal gezeten. De toegenomen regels en de handhaving daarna is opvallend. Je moet het ook treffen, er zitten ook goede handhavers bij. Wij hebben in de eerste vier jaar niemand gezien en nu lopen ze bij wijze van spreken de deur plat.’

Hij ergert zich het meeste aan de hoogte van de boetes en dat de diverse instanties als IL&T, RWS en de politie niet met elkaar in verbinding staan en onafhankelijk van elkaar dezelfde regels controleren en beboeten. Daarnaast merkt hij niks van de door de overheid beloofde verminderde regeldruk.

Lees verder