Nog vijf jaar op dit schip blijven

A/B MS TIËSTO – Vincent Fijneman vaart sinds negen jaar met zijn gezin op de 110 m lange Tiësto uit Lanaye. Hij is geboren in Wallonië uit een Waalse moeder en een Nederlandse vader en ging in Maasbracht naar school, omdat er in de buurt van Luik minder internaten zijn en vrienden ook dat internaat bezochten. Hij denkt nog een jaar of vijf op dit schip te blijven. ‘Dan hebben we haar 15 jaar en dan is ze afgeschreven. Ik zal dan nog een keer een stap willen doen. In België werkt dat namelijk anders. In België kun je niet voor honderd of 120 procent lenen en moet je 1/3 deel aan startkapitaal hebben. Je mag het schip in de eerste vijf jaar niet verkopen. Verkoop je haar wel, dan moet je een boete betalen, omdat de staat je dan als een handelaar ziet’, legt hij uit.

Lees verder

Aan de wal was ook niet alles

A/B MS ELISTHA – André Beenen vaart sinds vijf maanden met zijn vrouw Manuela op de Elistha, een vrachtschip van 67 meter lang. Een maand of acht geleden verkochten ze hun beunschip Vagebond met de gedachte hun huis af te lossen en definitief aan de wal te gaan. Ze zochten beiden een baan. André begon bij Slurink in Lobith en Manuela in een distributiecentrum. Na drie maanden wisten ze zeker, dat het niet hun manier van leven was, vertelt André.

‘Na zo’n dertig jaar varen, is het leven aan de wal een hele overgang. Het probleem was dat we elkaar niet meer zagen. Als ik thuiskwam begon mijn vrouw met werken, omdat we beiden in ploegendienst werkten. We aten ook bijna niet meer samen. Als je al 24 jaar samen leeft en werkt, valt dat erg tegen. We moeten beiden nog twintig jaar werken en dat zagen we onszelf niet twintig jaar zo doen.’

Lees verder

Vijftig jaar varen en niet aan stoppen denken

A/B MS ANIMO – Melle en Janny Draaisma – Mudde varen in augustus 50 jaar en zijn van plan om zolang als het gaat door te gaan op hun Animo. Ze hebben beiden AOW en voelen zich prettiger aan boord, want het schip is een van de weinige dingen dat ze hebben. Aan de wal gaan is daarom geen echte optie voor ze. ‘We hebben geen huis, geen auto en zijn altijd aan boord, tenzij we ergens heen moeten, post halen bijvoorbeeld. We hebben vrienden op de vaart, maar die moet je maar net zien’, vertellen ze.

Janny is van de wal, maar haar opa voer. Haar vader was touwslager bij Lankhorst. Melle is een schipperskind. Hij groeide op in een tijd dat de oudste schipperszonen nodig waren aan boord en onderwijs niet belangrijk werd gevonden. Hij is hooguit twee winters naar school geweest. Hij kan niet lezen en schrijven. Missen doet hij het niet.

Lees verder

Handhaving ADN kan kleine binnenvaart 1 miljoen ton lading kosten

ROTTERDAM – De handhaving van het ADN door ILT&T kan de kleine binnenvaart 1 miljoen ton lading kosten, omdat veevoeder in een aantal gevallen onder het ADN blijkt te vallen. De situatie is actueel, omdat IL&T in september 2016 een controle uitvoerde op een binnenvaartschip en monsters van de lading palmpitschilfers (UN1386) nam. Bovendien stond op de documenten van het zeeschip dat de lading onder de wetgeving van gevaarlijke stoffen valt. Dit is al jaren zo, maar niemand handelde daarnaar. Volgens Erwin Tijssen van BLN is de oplossing het aantonen dat de stof onder bepaalde omstandigheden niet gevaarlijk is. Die ruimte biedt het ADN.

‘Het is niet de bedoeling om de stof uit het ADN te halen. Met kolen heeft hetzelfde gespeeld. Het gaat bij palmpitschilfers om het broeigevaar. Als je aan kunt tonen dat palmpitschilfers niet gevaarlijk zijn om te vervoeren als het binnen een paar dagen wordt gelost en de laadtemperatuur niet boven de 55 graden uitkomt, dan mag je het ook in schepen zonder ADN vervoeren. Een stof die onder bepaalde omstandigheden niet gevaarlijk is, hoeft onder die omstandigheden niet behandeld te worden als gevaarlijke stof. Het is gewoon veevoer. We zijn daarover met meerdere partijen als IL&T en het ministerie in overleg en werken aan een tijdelijke oplossing en een voor de lange termijn’, vertelt Tijssen.

Lees verder

Regelzucht en controledrift maken bedrijfsvoering minder leuk

A/B MS JANTINE – Jan Wagemaker vaart samen met zijn vrouw op de kempenaar Jantine. Hij vaart zijn hele leven en verwacht zijn tijd vol te kunnen maken op dit schip, ondanks dat het in zijn beleving voor de kleine schepen minder wordt in de toekomst. Het baart hem zorgen dat in de laatste vijf jaar de regelzucht en de controledruk behoorlijk zijn toegenomen.

‘We hebben vijf jaar geleden een jaar aan de wal gezeten. De toegenomen regels en de handhaving daarna is opvallend. Je moet het ook treffen, er zitten ook goede handhavers bij. Wij hebben in de eerste vier jaar niemand gezien en nu lopen ze bij wijze van spreken de deur plat.’

Hij ergert zich het meeste aan de hoogte van de boetes en dat de diverse instanties als IL&T, RWS en de politie niet met elkaar in verbinding staan en onafhankelijk van elkaar dezelfde regels controleren en beboeten. Daarnaast merkt hij niks van de door de overheid beloofde verminderde regeldruk.

Lees verder